Çfarë do me thënë “shqip”? – Origjina e “shqiptarëve” sipas Ludwig Maximilians University Munich


Historia e shqiptarëve dhe prejardhja e tyre ka qenë intriguese për studius të huaj për shekuj me radhë!Dhe në shumicën e rasteve ata e kanë përkrahur të vërtetën shkencore se shqiptarët janë popull i lashtë dhe autokton në vendine tyre, por që janë shtrirë edhe më gjerë.Edhe pse është konstruktive kjo paraqitje e historisë shqiptare nuk është mu ajo që do duhej të ishte,edhe nga ndikimi i shtrembruar historik neogrek!Qëllimi ynë këtu është vetëm ta bëjmë të njohur botëkuptimin e të tjerëve për historinë tonë.Dhe kjo që do lexoni më poshtë është ajo çfare shkruhet në faqen zyrtare të Ludwig Maximilians University Munich-Fakultät für Sprach- und Literaturwissenschaften.

AD_150Albanopolis

Emri i shqiptarëve për herë të parë përmendet ga gjeografi i Aleksandrisë Claudio Ptolemeu (shekulli 2. N. Chr.)i cili në veprën e tij Gjeografia (Tom I, Lib. III, ch. 13, § 23), zonat e banimit tëfiseve dhe qendrat kryesore urbane të ish (e ndarë administrativisht) asaj që i është mveshë hapësirës gjeografike të quajtur Maqedoni. Ptolemeu përdorur shumësin gjinor (gr. Ἀλβανῶν). Qendra urbane e banuar nga shqiptarëve në anën perëndimore të Gadishullit Ballkanik të ketë qenë qyteti Albanopolis (gr. Ἀλβανόπολις) .Ai duhet të ketë qenë një qytet i vogël, rreth 35 km në lindje të qytetit të lashtë Durrachium (gr. Δυρράχιον, alb. Durrësit) në bregdetin e Adriatikut.
Ku Albanopolis shtrihej dhe kur ai e mori këtë emër, ne nuk e dimë. Gjithashtu edhe ajo se çfare ndodhi me banorët e atëhershëm “Shqiptarë” (gr. Ἀλβανοί) është i panjohur për ne. Emri i përbashkët Alban (alb. Arbën / Arbër “Shqiptarët”) nuk ka etimologji, nuk ka një “kuptim të vërtetë”, që do të ndihmojë për të zgjidhur enigma të tilla.
……………….
Pra, Ky emër i përbashkët daton që nga kohët e lashta, por vetëm në mënyrë indirekte. Ptolemeu përmend emrin e një vendi dhe qyteti, ne e pranojmë emërin popullor Alban (Gegë Arbën / Arbër Tosk). Për herë të parë është provuar drejtpërdrejt ky emër i përbashkët në historinë bizantine e shekullit të shek. 11 (Michaelis Attaliotae Historisë, 1043: f.10; Hg W. Brunet, rishikuar nga I. Bekker, Bonn 1853) .. Këtu shqiptarët paraqiten me status të veçantë si një identitetit grupor në mes të zonës së ndikimit të Latinoi (Λατινοί :. Anëtarët e Weström Kishës) dhe Romaioi (‘Ρωμαιοί: Anëtarët e Kishës Ostrom.) Shqiptarët, të cilët me këtë përmendje eksplicite e gjejnë veten në këtë botë dhe në historinë e Ballkanit, atëherë e gëzonin një status të caktuar autonom (socio-kulturor administrative e të ngjashme.?), Në ​​një zonë që është tërësisht në përputhje me dëshmi Ptolemeut.

  1. Was heißt “albanisch”? – Die Herkunft der “Albaner”

Der Name der Albaner wird zum ersten Mal beim alexandrinischen Geographen Claudios Ptolemaios (2. Jh. n. Chr.) erwähnt, der in seinem Werk Geographia (Tom I, Lib. III, Kap. 13, § 23) die Siedlungsgebiete der Volksstämme und die wichtigsten urbanen Zentren der damaligen (administrativ aufgeteilten) Landschaft Makedonien aufzeichnete. Ptolemaios gebraucht den Genitiv Plural (gr. Ἀλβανῶν). Das urbane Zentrum der von den Albanern bewohnten Gegend auf der westlichen Seite der Balkanhalbinsel soll die Stadt Albanopolis (gr. Ἀλβανόπολις) gewesen sein. Es muss eine kleine Stadt gewesen sein, ca. 35 km östlich der antiken Stadt Durrachium (gr. Δυρράχιον, alb. Durrës) an der Adria-Küste.

Wo die Stadt Albanopolis genau lag und wann sie mit diesem Namen getauft wurde, wissen wir nicht. Auch was mit ihren einstigen Einwohnern, den “Albanern” (gr. Ἀλβανοί) geschehen ist, ist uns unbekannt. Der Volksname Alban (alb. arbën/arbër “Albaner”) hat keine Etymologie, keine “wahre Bedeutung”, die zur Lösung solcher Rätsel beitragen würde.

………………………….

Dieser Volksname reicht also bis in die Antike zurück, ist dort aber nur indirekt belegt. Ptolemaios erwähnt einen Orts- und Stadtnamen, wir erschließen daraus den Volksnamen Alban (gegisch Arbën / toskisch Arbër). Direkt belegt ist dieser Volksname zum ersten Mal in der byzantinischen Geschichtsschreibung des 11. Jh. (Michaelis Attaliotae historia, Jahr 1043: S. 10; Hg. W. Brunet, überarbeitet von I. Bekker, Bonn 1853). Hier wird den Albanern der Sonderstatus einer Gruppenidentität mitten in der Einflusszone der Latinoi (Λατινοί: Angehörige der weström. Kirche) und Romaioi (‛Ρωμαιοί: Angehörige der oström. Kirche) zuerkannt. Die Albaner, die mit dieser ausdrücklichen Erwähnung sozusagen ihren Eintritt in die Welt- und Balkangeschichte finden, erfreuten sich damals eines gewissen Autonomiestatus (sozial-kulturell, administrativ o. ähnl.?) in einer Gegend, die mit Ptolemaios’ Nachweis vollständig übereinstimmt.
………………………………..

http://www.albanologie.uni-muenchen.de/fach/was/index.html#%23131

Leave A Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close