Kokën e Tuaj do ta hani

Ismet Tafili, autor i tregimit...

Autor: Ismet TAFILI       Tregimi që fitoi Çmimin e tretë në konkursin letrar të “Flakës…”

 


 

Ato pak dhi e dele të bardha, sakaq ngritën kokën e curruan veshët. Të trishtuara shikuan prapa dhe filluan të vrapojnë. Pas një vrapimi të shkurtër, ndaluan, shikuan majtas e djathtas e përnjëherë drejtuan shikimin kah mali.

  • Beeee e me-e-e-e bën disa!
    Në sytë e tyre si në pasqyrë, u dolën njerëz të mëdhenj të veshur me tesha të zeza, dhe përsëri bën beeeee e disa m-e-e-e-e duke e dridhur zërin.
    Këta njerëz, pasi kishin pirë ujë në kroin me ujë të ftohtë e të kulluar, të rrethuar me gjelbërim dhe të mbuluar me hije ahu, si të çartur vinin drejt bagëtive. Edhe emri i kroit u ndërrua. “Kroi i bugarit” u quajt.
    Toka u gjakos, nuk u dëgjuan më britma beeee. Pranë zjarrit zgërdhiheshin dhe hanin mish të pjekur.
    Kockat ishin shpërndarë disa metra larg zjarrit, e ata fërkonin barkun.
    Bariu e ndali këngën në fyell. Vrapoi drejt majës më të lartë.

-O ooooo heheheheeej more! Askeria ka ardh në katun o heheheheeej!
Zëri i bariut me ndërprerje ngacmoi timpanin e veshit të Osamanit. Pushkën e kishte plot. E mbante të gatshme, se ujqit vinin shpesh në fshat e u binin kopeve. Pushka e tij kishte shpëtuar disa herë bagëtinë.
Këtë radhë nuk iu kishte duk se janë ujq. Po, këta ishin më të rrezikshëm.
Osamani nuk i trembej askujt, as ujqve me dy këmbë. Hodhi pushkën në krah dhe u nis drejt zërit jehues.

Dielli kishte skuqur horizontin e perëndimit. As natë as ditë, por shihej ende mirë. Ai syrin e kishte shqiponjë, shihte edhe natën.
Kaloi rrëzë malit, poshtë të cilit shtrihej një livadh nga i cili vinte aromë lulesh. Në fund të livadhit gjarpëronte një përrua, uji i të cilit gjithmonë bënte zhurmë gjatë ecjes në rrugën e vet, por sot, sikur edhe uji nuk bënte zhurmën e tij të zakonshme. Brezi i malit me dru ahu të gjelbëruar i jepte hijeshi magjepse kësaj mbrëmje të freskët. Mbi këtë brez mali, shtriheshin fusha ku kullotnin bagëtia. Por ardhja e të huajve, zjarri i ndezur në këtë buzë mbrëmje, kënga në gjuhën e huaj kishin bërë këtë fushë të trishtueshme. Mbi brezin e malit, në fund të fushës, afër kroit, dëgjoheshin zëra të çjerrë dhe të qeshura të shfrenuara.
Osamani u nis drejt tyre. Mbajti veshin, u ndal.
U dëgjuan: një pushkë, dy, tri, katër, pesë.

  • O kuku lele!
    Ai u kthye livadhit kah kishte ardhur. Më pas iu ngjit malit, i cili iu bë shtëpia e tij deri në vdekje.
    Shifra: (Lisi i Ahut)

 

Në redaksi dërgoi:Tefik Selimi

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close