Ishte një Jesus dhe një Christ,apo ishin dy;Jesusi dhe Christi?

Duke kuptuar kuptimin e vërtetë të fjalëve në Bibël, zbërthen kuptimin e këtij teksti të lashtë dhe të shenjtë. Para se të shkojmë më tutje, ne duhet të shikojmë në karakteret qendrore në Dhiatën e Re, Jezu Krishti. A është kjo një qenie apo dy qenie të ndryshme?

Një studim i Dhjatës së Re tregon se ne rrallë gjejmë emrat e Jezu dhe Krisht të shprehura së bashku. Ky është një vëzhgim i rëndësishëm, sepse jo vetëm që ata janë dy qenie të ndryshme, por ata nuk janë as të ndrrueshëm. Ne mund ta kuptojmë vetëm nëse ne e kuptojmë kush janë këto qenie. Për të filluar, njëri është një qenie njerëzore; tjetri është një qenie shpirtërore.

chr

Në Ungjillin e Gjonit për shembull emri Jezus është përdorur gjithmonë i vetëm, përveç në dy vende:

>>Jn 01:17 “hiri dhe e vërteta erdhën nëpërmjet Jezu Krishtit,” dhe,
Gjn 17: 3 “Dhe kjo është jeta e përjetshme, të të njohin ty, të vetmin Perëndi të vërtetë, dhe Jezu Krishtin që ti ke dërguar.<<

Në fakt, St Paul shfuqizon emrat në Krisht Jezus. Kjo mund të sugjerojë se Krishti është një titull; sikur kur themi Presidenti Obama ose Mbretëresha Elizabeth.
Nëse lexojmë Dhjatën e Re me këtë në mendje, një histori e re shpaloset. Këtu është një njeri, që quhet Jezus Iesous që do të thotë shpëtimtar, i cili bëhet Krishti Christos që do të thotë i vajosur, ose ne mund të themi se Jezu Krishti bëhet-Ened. Kjo është detyra jonë , por kjo nuk është me vela thjeshtë si thekson Matthew në diskutimin e tij për pseudo kristos ose Krishtin e rreme:

>>”Për krishtër të rremë dhe profetë të rremë do të dalin dhe të tregojnë shenja të mëdha dhe mrrekulli të tilla aq sa t’i mashtrojnë.” Mt 24:24<<

Nëse e marrim Biblën si një manual për evolim vetëdijeje, atëherë ne mund të kemi një qëllim për t’u bërë si Jezusi duke u përpjekur për të arritur përsosmërinë Crist-Ened. Dhiata e Re është e mbushur me përshkrime të natyrës së Jezusit dhe se si kjo natyrë mund të arrihet, ose të pasohet. Fjala shko pas është akoloutheo që fjalë për fjalë do të thotë ‘njësoj-rrugë “dhe i jep ndjenjën se bërë bërë si Jezusi, duke kopjuar mënyrën se si ai është. Mënyra se si ai është, është keqkuptuar në masë të madhe.

Kur e konsideron ndërgjegjen njerëzore nuk është e mjaftueshme për të thënë njerëzit janë të vetëdijshëm dhe të kenë vetëdije. Kjo gjendje e të qenit zgjuar dhe të vetëdijshëm ndryshon në mënyrë të qartë nga personi në person dhe ndryshimet brenda secilit prej nesh përgjatë gjithë ditës. As nuk është e mjaftueshme për të thënë gjëra të tilla si; Unë jam i vetdijshëm shëndeti , unë kam një vetëdije kombëtare të besimeve dhe ndjenjave të përbashkëta, ose kam humbur vetëdijen në qoftë se unë ligështohen, apo mënyrën se si unë mendoj se paraqet llojin e ndërgjegjes që kam. Kjo është shpërfaqje e përgjithësuar, e asaj çfarë do të thotë të jetë i vetëdijshëm.

Për të qenë plotësisht i vetëdijshëm për ndërgjegjen tonë do të thotë të marrim atë në konsideratë në detaje. vetëdija njerëzore ka tri aktivitete kryesore: ndjenjën, të menduarit, dhe vullnetin. Secili nga nepërdorim këto aktivitete në mënyra të ndryshme, dhe në kombinime të ndryshme.

Këto tri aktivitete aktualisht zhvillohen në shpirtin e njeriut, psuche. Ne formojmë ndjenjat tona, mendimet dhe veprimet në shpirtin tonë dhe shprehim ato në trupin tonë. Sa më shumë të vetëdijshëm për këtë ne jemi, aq më shumë të vetëdijshëm jemi.

Në greqishten biblike ka më shumë se tridhjetë fjalë të ndryshme për këto tre aktivitete. Nëse ne shikojmë “Një Fjalor shpjegues të fjalëve të Dhiatës së Re, me kuptimet e tyre të sakta për lexuesit anglisht” nga W.E. Vine, M.A. gjejmë pesëmbëdhjetë fjalë për të menduar, pesë për të ndjenjë, dhe shtatë apo më shumë për aktin, kryerjeen, bërjen(dëshiron). Çdo fjalë e veçantë tregon një cilësi të caktuar të ndërgjegjes njerëzore, dhe një aspekt të veçantë të shpirtit tonë, dhe është në përdorimin specifik të këtyre fjalëve ku dituria e vërtetë e Biblës shpaloset.

Aristoteli (384BC-322BC) ishte ndër të parët që kish shkruar për shpirtin e njeriut. Para kësaj, nuk ishte e nevojshme për të shkruar asgjë rreth shpirtit, sepse shpirti nuk është diferencuar në aktivitete të ndryshme siç është sot – duke treguar për faktin e ndryshimit të ndërgjegjes njerëzore.

Aristoteli ishte i vetëdijshëm se diferencimi është duke u zhvilluar që çoi atë për të përshkruar jetën me tre cilësi që ai e quajti: Orektikon, Kinetikon, dhe Dianoetikon.

1. Orektikon i referohet dëshirave, orekseve, ndjenjave, impulsi që është aktiviteti shpirti i ndjenjës.
2. Kinetikon do të thotë vënë në lëvizje, të provoni çdo mënyrë, arsyetim, i cili është aktivitet shpirti i të menduarit.
3. Dianoetikon ka të bëjë me qëllimin që është aktivitet shpirti i vullnetit.

Nëse marrim këto gjëra në konsideratë, diferenca midis Krishtit dhe Jezusit, që përfaqëson evolucionin e vetëdijes, jep shumë kuptim. Jezusit i duhej për të përgatitur veten duke u bërë i vetëdijshëm për ndërgjegjen e tij, duke i dhënë atij mundësinë që të jetë sa më objektiv kur ai ishte trajtuar në mënyrën se si ishte.

Duke kuptuar këtë, ne mund të ndjekim Jezusin në udhëtimin e tij në Golgota dhe të shohim se si njeriu e bën rrugën për qenie shpirtërore që lartësohen. Jezusi ishte në gjendje të mbajë gjithçka me anë të aftësisë së tij për të qenë plotësisht i vetëdijshëm për ndjenjën e tij, duke menduar dhe dëshiruar, ashtu si ne jemi në gjendje të mbajmë vështirësitë e jetës, kur ne kontrollojmë ndjenjën tonë, të mendojmë qartë dhe veprojmë me vetëdije.

Nga Anglishtja:Xhelil Arifi

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close