Advertisements

BUKURI E ZGJUAR *Poezi

FEHIME SELIMI

Unë në ty kthehesha përherë
Me një grusht dashuri
Më tepër
Shtëpia ime (pa numër)

Midis këngëve
Vargu im
Dhe malli i një moti

Çdo herë kur dita e re i jepte dritë
Dashurisë sime

Soditjet shpaloheshin para buzëqeshjes
E kënga ime e kishte ngjyrën
E blerimit

Çdoherë kur të rrihnin erërat
Të pagëzonin me të gjitha emrat
Shtëpia ime

Ndonëse fizikisht Fehimja nuk është midis nesh, shpirti i saj përmes librave që janë gjithandej nëpër rafte e bibliotekave e shtëpive tona, vazhdon të jetojë. Kam pasur fat dhe nder që ta njoh Fehimen, sepse jo vetëm që na lidhte trualli i njëjtë (Presheva), por edhe një miqësi e vjetër familjare dhe miqësia ime me vëllain e saj, Smajën. Shpesh, kur vinte në Shkup për t’i vizituar prindërit e mrekullueshëm, takoheshim dhe bisedonim për poezinë. Ka qenë e para që e pati lexuar dorëshkrimin tim me poezi “Qeshje pa zë”, e cila më vonë do të botohet në “Rilindje”. Në krijimet e Fehimes (1954 – 2005) kishte ngrohtësi, përmbajtje dhe mesazh. Përmbledhjen e parë letrare “Fjala ime ka etje” e botoi më 1980 në Shtëpinë Botuese “Flaka e vëllazërimit” në Shkup, e pastaj “Lule në ethe” më 1982 në Prishtinë në “Rilindje”,”Dita e trembëdhjetë” më 1990 po ashtu në “Rilindje” dhe “Kohë shirash” u botua fatkeqësisht pas vdekjes së poetes më 2007 nga Shtëpia Botuese “Vatra”. Ikja e saj para kohe la një boshllëk jo vetëm në zemrat tona, por edhe në letërsinë tonë, sepse ajo gjithsesi nuk e kishte thënë fjalën e fundit. Qoftë i përjetshëm kujtimi për Fehimen…

/Përgatitur nga Shkëlzen Halimi

 

Loading...
Advertisements

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close