Jorge Bucay: Një histori e shkurtër, e vërtetë.

Marku u lind me një sëmundje shumë të rëndë të sistemit imunitar. Një sindromë mangësie e mbrojtjes së trupit që disa ndryshime gjenetike i’a kishin ngarkuar përgjithmonë. Fëmijët e lindur me këtë anomali të rëndë, shumë rrallë për fat të mirë, kanë shumë pak mundësi për të mbijetuar, ose të paktën kështu ndodhte kur Marku erdhi në botë. Duke pasur parasysh pamundësinë për të prodhuar antitrupa, çdo infeksion mund t’i merrte jetën brenda disa javësh. Zgjidhja e vetme ishte krijimi i një ambienti steril rreth tij, ku Marku mund të jetonte me shpresën se shkenca do të gjente një zgjidhje tjetër për problemin e tij imunitar.
Djali i një doktori të rreptë ferme dhe punëtor, dhe një mësuesje, Marku pati mundësinë që të mbijetojë vitet e para të fëmijërisë së tij falë përpjekjeve financiare të prindërve të tij, guximit të tij dhe, mbi të gjitha, përkushtimit pothuajse ekskluziv të nënës së tij. Duke jetuar në një dhomë gjumi dhe një zyrë me një banjë midis tyre dhe të izoluar nga pjesa tjetër e shtëpisë dhe e botës, me perde plastike të mbyllura hermetikisht, për njëzet vitet e para të jetës së tij pranonte vizita të pakta në hapësirën e tij private dhe të mbrojtur.
Për të shmangur futjen e mikrobeve që do ishin kërcënim i mundshëm për jetën e Markut, askush nuk mund t’i afrohej pa larë duart me një antiseptik dhe veshje sterile, uniformë kirurgu, çizme dhe një shami në gojë. Gjatë atyre njëzet viteve, Marku kishte mësuar ato që dinte nga mësimet e rrepta dhe metodike të nënës së tij, diskutimet e thella me të, nga disa libra që ranë në duart e tij (të reja, të pastra dhe sterile) dhe nga gjërat e pakta që i shikonte në televizion. Përveç tyre, mjeti i vetëm i tij i komunikimit ishin letrat, fotot dhe disa biseda telefonike me pjesën tjetër të familjes.
Ishte dita kur mbushi 20 vjeç kur i kërkoi nënës të futej në dhomën e tij. Donte të fliste me të.
“Mami”, tha me qetësi, “Kam marrë një vendim. Do të udhëtoj … “.
Nëna u paralizua kur dëgjoi djalin e saj. Dalja nga ambienti steril i dhomës së tij do rrezikonte seriozisht jetën e tij. Në të vërtetë, e vetmja herë kur kishte dalë nga dhoma ishte kur i ati kishte vdekur dhe, megjithë masat paraprake që kishte marrë, një virus gripi që mbërriti në trupin e tij pothuajse e vrau.
Për dy javë, askush nga ekipi i mjekëve që e vëzhgonin, as verë Dr. Scoro, nuk mund të ishin të sigurt se do të tejkalonte rrezikun.
“Biri im,” tha në fund, “ti e di që nuk mund ta bësh këtë. Do të jepja jetën time, ti e di, për të të dhënë atë mundësi, por është e pamundur dhe më vjen keq”.
Shiko mami, tha Marku, “Jam njëzet e një. Askush me këtë sëmundje nuk ka jetuar mbi njëzet e gjashtë vjeç, dhe le të ketë patur të njëjtn ose kujdes më të mirë nga unë. Supozohet se, pasi mbaron zhvillimi, fillon dëmtimi progresiv dhe i pakthyeshëm në mëlçi dhe shpretkë. Nuk dua të vdes, mami. Por nuk dua të largohem nga kjo botë pa parë Mona Lizën. Nuk dua të vdes pa prekur kurrë rërën e një plazhi apo u larë në det, qoftë dhe një herë. Nuk dua të largohem përgjithmonë pa vizituar tezen Gertrude dhe fermën e saj në Kaliforni. Nuk do të vdes, mami, pa të përqafuar ty dhe të ndiej faqen tënde mbi timen, pa asgjë mes tyre, qoftë dhe një herë”.
Nëna qau, por u përgjigj: “Shkenca po përparon, Mark. Ndoshta në disa vite, ajo që sot është akoma e pashërueshme mund të kurohet. Duro dhe pak, biri im … ”
“Mezi pres që ta dëgjoj Dr. Scoro”, tha Marku. “Nëse thotë se ka diçka të re, nëse më jep një alternativë, nëse ka ndonjë informacion që unë nuk kam dijeni, do të rishqyrtoj qëndrimin tim. Por nëse nuk është kështu, mami, do të ta them që tani: Do të dal nga kjo flluskë dhe do të dua të shkoj në Europë me ty, në plazh dhe në fermën e motrës tënde. Sigurisht, nëse nuk do të jesh bashkëpunëtorja ime, mund ta kuptoj dhe do ta bëj sidoqoftë, madje dhe vetëm”.
As Dr. Scoro u pajtua me vendimin e Markut. I tha se nëse i ekspozohej botës së jashtme, do të mbijetonte gjashtë, më së shumti, tetë muaj, por jo më shumë. Sigurisht, nuk ishte gati të gënjejë, nuk kishte asnjë të re nga lajmet mjekësore. Përballë vendimit të pakthyeshëm të Markut, nëna vendosi ta shoqëronte në aventurën e tij të fundit.
Pothuajse një muaj më vonë admironin, duke shijuar skulpturat e Luvrit, pikturat e Prado, skulpturat e lashta helene dhe sheshet e Romës.
Nga atje fluturuan për në Kaliforni. Marku tha që nuk kishte shumë kohë dhe kishte shumë për të bërë. Familja për fat të mirë e shoqëroi Markun në ngjitjen e parë mbi kal, i tregoi se si të mjelë lopët dhe ndanë me nënën dhe djalin e saj emocionet ndërsa Marku qau kur pa oqeanin e gjerë.
Ishin katër muaj larg nga shtëpia, kur disa të dhjeta errësuan gëzimin e të gjithëve. Nëna i kërkoi Markut të ktheheshim në qytet dhe të vizitonin Dr. Scoro, dhe kështu vepruan.
Ekzaminimet nuk treguan asgjë befasuese. Një i ftohtë nuk ishte ndërlikim për dikë pa mungesë imuniteti, por Markut i duhej shumë vëmendje. Ekipi mjekësor rekomandoi të kthehej në izolimin plastik, por Marku nuk pranoi. Mjekët mundën vetëm të merrnin premtimin e pacientit se do të pushonte në shtëpi për disa javë.
Këto ishin ditë me ankth të madh për nënën e Markut, e cila pyeste veten nëse kishte bërë ndonjë gjë të gabuar. A duhet të kishte kundërshtuar me më shumë këmbëngulje? Ndoshta planet e tij ishin fjalë të mëdha, dhe pa shoqërinë e nënës së tij Marku nuk do të guxonte të merrte hapin që tani po kërcënonte të bëhej dëshira e tij e fundit.
“Mami” thirri fëmija nga shtrati.
“Këtu jam, fëmija im, a ke nevojë për ndonjë gjë?”
“Më përqafo”, i tha dhe ndërsa shtypte faqen e tij mbi të sajën, i tha sikur të kishte lexuar mendimet e saj.
Faleminderit shumë, mami, e di se sa e vështirë duhet të ketë qenë të pranosh vendimin tim. Respekti yt për mua mund të krahasohet vetëm me dashurinë me të cilën kujdesesh gjithmonë për mua”.
“Ndoshta duhet të kisha insistuar të mos shkoje…”
“E bëre, mami … Do të kisha shkuar sidoqoftë, por sigurisht nuk do të kisha kaluar aq i mirë”, tha Marku duke qeshur.
Pas dy javësh pushimi dhe kujdesi, ilaçet funksionuan dhe rreziku kaloi. Marku doli nga shtrati, së pari me lejen të shëtiste në shtëpi dhe më pas të shëtiste në qytet.
Në një nga daljet e tij të para shkoi në qendrën e madhe pranë shtëpisë së tij. Synonte të blinte libra për Izraelin dhe Egjiptin, destinacionet e tij të rradhës, siç i tha nënës së tij. Duke kaluar nëpër dyqanin e disqeve mendoi se muzika e këtyre vendeve duhet të ishte një mënyrë e shkëlqyeshme për të njohur kulturën e tyre, dhe duke hyrë në të e pa.
Ishte një vajzë në të njëzetat, plot me flokë kaçurela, zeshkane dhe dy sy të gjelbër të mrekullueshëm që, Markut, i dukeshin sikur po shkëlqenin nga larg. Sikur t’a tërhiqte një magnet brenda, iu afrua dhe e vështroi i ngrirë.
Disa sekonda më vonë, vajza e pyeti: “Mund të të ndihmoj?”
Dhe ai mendoi t’i thoshte: “Po, le të shkojmë të pimë diçka. Le të shkojmë një shëtitje. Më lër të shikoj për orë të tëra. Më thuaj diçka për ty… ”Por nuk mundi. Një nyjë ishte ngjitur në fytin e tij dhe, duke u gëlltitur, tha vetëm:
“Dua këtë cd” mori të parin që gjeti para tij dhe ia dha shitëses pa e parë as atë.
Ajo buzëqeshi ndërsa mori cd dhe e pyeti: “Ndonjë gjë tjetër?”
Marku humbi këtë mundësi të dytë dhe thjesht ngeci. Nyja nuk e la të flasë. Vajza më tej e pyeti: “A është për dhuratë?”
“Jo. Eshtë për mua”.
“A doni që ta mbështjell sidoqoftë?”
“Pppoo …”, belbëzoi djali, duke e kuptuar se kjo do t’i jepte pak më shumë kohë. Ndoshta në ato minuta … ndërsa ajo mbështillte cd, Marku po mendonte gjithçka që mund të thoshte, por e dinte që nuk do të guxonte.
Kur doli nga dyqani, nëna e pyeti nëse e kishte gjetur atë që po kërkonte dhe Marku u përgjigj në mënyrë enigmatike: “Po. Kështu mendoj”.
Kur u kthyen në shtëpi, i tha nënës të gjithë incidentin dhe shau veten që nuk guxoi të thoshte asgjë. Nëna e qetësoi duke i thënë që mund të kthehej në dyqan javën tjetër dhe të gjente guximin t’i propozonte të dilnin bashkë ose ta pyeste për numrin e telefonit të saj, në mënyrë që të mund ta telefononte. Djali pranoi se nëna e tij kishte edhe një herë të drejtë. Mund të kthehej, por jo brenda një jave, ditën tjetër.
Këtë herë përzieu raftet, duke bërë sikur kërkonte diçka të rrallë për të gjetur një mundësi për ta parë. Dukej edhe më e bukur se një ditë më parë. Ndërsa u afrua më shumë, dukej që e njohu, sepse me një buzëqeshje iu afrua dhe tha:
“Përshëndetje … A mund t’ju ndihmoj?”
Marku u skuq, dhe kjo e turpëroi. Doli, u gëlltit përsëri dhe më në fund tha:
“Këtë cd”.
“Dhe një dhuratë tjetër … Për ju?” tha vajza, ndërsa Marku zbuloi një tabelë me emrin e saj, Jennifer dhe u ndje i lumtur që e kujtoi.
“Po. Ju lutem … ”u përgjigj i magjepsur. Edhe një herë, rituali i admirimit të shpinës së vajzës ndërsa mbështillte letrën dhe kordhelën e paketimit. Edhe një herë, prekja e lehtë e gishtërinjve ndërsa i dha kartën e kreditit. Edhe një herë sytë e tyre u ndeshën dhe, më e rëndësishmja, frika dhe turpi e bënë të heshtë.
Kështu që Marku vazhdonte të shkonte në dyqanin e disqeve dy ose tre herë në javë, çdo herë duke shpresuar se do të guxonte të fliste me të. Por, çdo herë, pasi blinte një cd të mbështjellë në letër shumëngjyrëshe dhe kordhela gjithnjë e më të bukura, kthehej në shtëpi dhe e mbante në raftin e tij pa e hapur, si simbol i mungesës së guximit të tij.
Derisa një ditë i riu mori një vendim. Këtë herë do të fliste me të, do të riskonte, do të guxonte të jetonte me refuzimin e saj. Në fund të fundit, siç thoshte nëna e tij, nuk kishte asgjë për të humbur dhe shumë për të fituar. Marku nuk ndihej mirë ato ditë. Disa të dhjeta treguan se një mikrob i ri po e shqetësonte. Të hënën do të shkonte të takonte Dr. Scoro.
Si çdo të Shtunë, qendra ishte e mbushur me njerëz. Marku u end pa qëllim, duke pritur që të kalonte ora dhe, kur të gjithë filluan të largoheshin, hyri në dyqanin e disqeve dhe u nis drejt e tek Jennifer. Ajo pa që po vinte dhe buzëqeshi.
“Doja …”, filloi ai.
“Po?” tha ajo.
“Doja … këtë cd” tha edhe një herë, me një disk të panjohur në dorë.
“Sigurisht,” tha Jennifer.
Dhe pa e pyetur, shkoi në raftin e ambalazhimit për ta mbështjellë për dhuratë. Marku në heshtje mallkoi veten. Por, para se Jennifer të kthehej me cd, guxoi të bënte diçka. Mori një bllok që shkruante emrin e vajzës dhe shkruajti mbi të pa e njoftuar: “Përshëndetje. Emri im është Mark. Banoj ketu. Do të më pëlqente të dilnim të pinim diçka dhe të flisnim. Ky është telefoni im 298-345688”.
Dhe pasi e shkruajti, mbylli bllokun dhe pagoi duke dalë sikur të mos kishte ndodhur asgjë.Të hënën, ra telefoni i shtëpisë së tij. E ngriti nëna.
“Po?”
“Përshëndetje … Jam Jennifer, a mund të flas me Markun, ju lutem?”
Një heshtje e gjatë pasoi në linjë, derisa nëna mori frymë dhe u përgjigj: “Më vjen keq, Xheni … Marku vdiq dje”.
Ndoshta për shkak se nuk kishte shitje të tjera atë ditë, ose sepse Jennifer kishte pushim të Dielave, rezultati ishte të gjente shënimin e Markut kur ishte tepër vonë.
Nëna mbylli telefonin duke qarë. Dhe pa asnjë arsye shkoi në dhomën e gjumit të djalit të saj tashmë përgjithmonë bosh. Hapi dollapin dhe pa dëngun me cd të mbështjella në raftin e parë.
Nga kurioziteti hapi të parin poshtë saj për të parë se çfarë kishte brenda.
Në cd ishte një shënim ku thuhej:
“Përshëndetje. Jam Xhenifer. Jam e re në qytet. Nuk kam miq, a do të dëshironit të pinit diçka me mua …? ”
Nëna hapi pjesën tjetër të cd.
Secili kishte një shënim të ngjitur që Xheni kishte shkruar pa i parë Marku, dhe i kishte fshehur nën mbështjellëset. Ndoshta me të njëjtën frikë refuzimi ashtu si djali i saj. Ndoshta pa guxuar as ajo të riskojë.
“Ke dy sy shumë të bukur dhe duken të trishtuar. A nuk do që të takohemi dhe të flasim? ”
“Emri im është Jennifer dhe vërtet dua t’ju takoj …”
“Përshëndetje. Jam Jennifer … A nuk do të bëhemi miq ?

/Kalendari Enciklopedik Shqiptar/

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close