A je shqipe,a je pulë?

shkruan Anton Paloka

Kjo ashtë e papranushmë!

Nga Emri i Shenjtë Iliro-Dardan-Shqiptar- kemi ra në Kosovar që d.m.th sorrë apo zog i zi, gargëll.
Kjo ashtë Katastrofë Kombtarë.

Edhe kjo e ka një spjegim, si përshëmbull, një njeri e gjeti një vezë (vo) të Shqiponjës, dhe ja vuri pulës sklluqt bashk me vezët (vot) tjera dhe pas një kohë të caktuar pula i qeli zogjët e vet dhe bashk me ta qeli dhe Zogu i Shqiponjës.

Dhe filluan jetën e pulavë normalë siç e dinë të gjithë, si rrië, si ushqehën e me çka ushqehën, si pulat ma. Kish kalu një kohë e mirë dhe ky Zogu i Shqionjës u rrit dhe siç ishtë eduku nga pula, u sjellke si pulë dhe po mendon se ashtë pulë më të vërtetë, dhe sa herë që shikontë një Shiponjë në qiellë dukë fluturu në ajër dhe e lirë, Krenarë, me mënd dhojkë; çka mundët të jetë ajo ashtu aq e bukur , e shpejt dhe e fortë dhe epavarur? dhe thotë ah të isha dhe unë ashtu si ajo Shqiponjë, por jo nuk ka shanca, sepse unë jam pulë sepse ashtu ju duktë vetja por në fakt ajo ishtë Shqiponjë por nuk e dikë, dhe kaq, vazhdojka të jetontë si pulë e si zakonisht dukë mbledhur krymba e bar në tokë për tu ushqyër apo pristë që zotnija të i jepë ndonjë kokër misri.

Tragjedija ma e madhë ashtë se ajo Shqiponjë e rritur me pula, kurrë nuk e kuptoj se dhe vetë ishtë Shqiponjë dhe se e kishtë shumë të lehtë të fluturonë me krahët e vetë, mjaftontë që ta kupton se kush ishtë dhe t’i jeptë krahvë për fluturim dhe të jetontë e pavarur, me plotë dinjitet s’iç i ka hijë një Shqiponjë të artë e si gjithë Shqipojnat tjera.

Por ajo nuk u vedisua kurrë dhe jetoj e vdiq si pulë mjerisht për ta.
Kjo histori tragjikë, diçka e ngjajshme me historinë tonë Shqiptarë, dikur moti, na morën në dorë rracat e huaja me pushtimë dhe pa na e ba bytje, na larguan nga jeta që ne kishim, me gjuhë e kullutrë, fe e tradita të arta, ishim krenar e me dinjitet njerëzor që na kishtë lakmi gjithkush. Por fatkeqësisht dukë jetuar nën kambën e armiqvë e të rrethuar me fqinj të dobët e të panjerz që prej sa shekujsh, kemi harru se kush jemi.

Na ngjesin emra, fe, fjale, flamuj të llolljshëm si duan armiqët dhe të tjerërt, dhe ne i pranojm dhe krenohemi me to, dhe prape presim që të na ndihmojnë dhe të na ushqejnë e mbrojnë.
Kurse ne si Shqiptar dikur moti ishim të Zotët e vetvetës për gjithçka, ishim të pavarur dhe krenar, të bashkuar dhe fjala jonë kishtë peshëpara botës që na njohëshin e që na rretojshin.
Prapë sot mundmi të jemi ata që ishim, por duhët të vedisomi e t’a kfjellojm mendjën së kush ishim e kush mundem të jemi.

Tash shtrohët pytja për ne Shqiptarët;

dojmë me jetu si ajo Shqiponja e rritur me pula që nuk e dintë se ishtë Shqiponjë apo si Shqiponjat e vërteta që nuk kan patur ndikim nga dora e njeriut e as e pulavë dhe e as e askujtë për t’i devijuar e flliqur? etj, etj.

Nesë dëshirojmë të jemi të fortë e të pavarur e që mos të presim gjithmonë nga të tjetër, duhët të vedisomi se veq të bashkuar në një shet, ja arritim qëllimevë tona dhe të hekim dorë njëherë e përgjithmonë nga të kqijat që na lanë armiqët.

A.T. Palokaj

 

 

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close