TRISHTIM DIMËROR *Poezi

Nxijnë selvitë të trishtuara
Si vajza të padashuruara.

Anës lumit rri shelgu
Flokë-përlotur sipër një pellgu…

Kallamat mes gjolit tunden në erë
Si njerëzit e pastrehë, të mjerë.

Një hurmë lëshon fletët me ngut,
Para dimrit si një prostitutë.

Zogjtë në tela heshtin me trishtim:
-Ç’ do të bëjmë për dimërim?

Lisat e vjetër në shpate stuhie-
Karakollë të zverdhur vetmie.

Kaçube prrallesh nën borën cingërimë
Si refugjatë të tretur në mërgim…

/Idajet Jahaj

 

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close