SHTEGËTIMET E FJALËS

(Panorama e fundit e poezive të librit të 11-të)

Brahim AVDYLI:

 

LËNDINA E MALLIT

1.

Në mes të ëndërres
e malit të kujtimeve
është kjo lëndinë
e mallit të shpirtit,

pikojnë vitet
zemrën e përvuajtur!

2.

Erërat
me rrebëtmin e kryqëzimeve
përplasen rrotull
në qenien tonë

e llogarisim shpresat
para dimrit të acartë
nëpër mjegullat e bardha
të vjeshtës së fatit,

një pikë drite
me dridhjet e këngës
që e përcëllon

ngritet drejtë hapësirës…

3.

Një peng i kahershëm
me gjërat që prore digjen
për dheun e rritjes

dikund
nëpër truallin e dhembjeve

të mbanë përherë
lëndinave të mallit

pa e shpërlarë damarëve
atë etje të rrallë!…

SENTENCAT E PROVAVE

1.

Një ditë
do të plasë
zemra e trishtë

kur shpirti vlon

e mendja rri
me kujdesin amtar
mbi dhembjen,

përpiqet t`ua vë
në peshojë të fjalës
rrebticat e kohës.

2.

Qenia e gjallë
të katër elementet
i kthen në aureolë

e të pestin
nuk e zënë
grushtat e viteve

sepse
materia përceptohet
vetëm me ato
që i zë vështrimi,

prapavija mbetet
e pakapshme-

enigmë e përjetshme!

3.

Cili mund të flasë
me të panjohurën
nëse është i padukshëm,

drita e madhe e Dijes
e mbështjellë
tërë njeriun

por zbardhet dioptria
aq sa e bardha
të humbë në hapësirë.

4.

Po të mos ishte
drita
në të gjitha shtresat

errësira
do të na përpinte
të gjitha gjërat

e nuk do të shkrihej
asnjë materie.

5.

Sikur ta kishim
në dorë të provave
laboratorin e uneve

do të ecte nëpër flakë
e këmbëngultazi
pa frikë

qenia e gjallë e meditimeve!

6.

E si mundet
të shkruhej shpirti
kur nuk është
tabelë e shkrimit,

shkëlqen nga jashtë
me aureolat e ngrohta

e ndjenjat ia dikton
zemrës sonë!

7.

E sheh gjithmonë
me sy të ëngjujve
botën e sertë
e të pafundshme,

ia dikton
me të butë
dufet e ndjenjave,

i pikon mëshira
mes suferinave të ftohta,

e kurrë nuk kthehet
dashuria e vërtetë
në zgavrrën e vet

apo nuk i bjen
shija
sharmi
arti
e kontura e madhësisë.

8.

Kur del shpirti
nga qenia e jonë

trupi kthehet
në një kufomë kohe

kutërbon
qelbësira e pafund
në atmosferën
për rreth,

e hapësira trishtohet
nga dhembjet.

9.

Lum ai
që ia njëh vlerën
atij
që e mbanë gjallë

nëpër batica e zbatica
nëpër ngitje
e zbritje

atij
që ia vlon mendimet,

provat
na dëshmojnë
kalkulimet e fatit!

10.

Ne jemi
një lëvizje përherë

nga materia e dukshme
në materien
e padukshme,

prore
ia themi këngës
apo vajit
deri në botët paralele,

tragjikomedia
është formë e shprehjes
deri në pamundësi,

kurr nuk dëgjohet
zëri i tretur
në botën
e përkohshme…

11.

Nëse na vlon shpirti
vlojnë gjërat
rreth e rrotull,

i ngjajmë kazanit
mbi zjarr
të ndjenjave,

përherë e nxjerrim
nga një sentencë,

kërkojmë në jetë
vërtetimin
e ardhjes sonë!…

DISKURSI I ECJEVE

1.

I lëvizim këmbët
deri në lëndinat e vetmisë

të nxjerrim
idhësimin e ditëve
në natyrë

e natyra e teptisur
na e hedh
jorganin e mjegullave

të na e zë pisk
edhe frymën…

2.

Diskursi i ecjeve
gjatë krizës së vonë
të Koronës
i kaliron rrebticat

përpiqet të na jep
frymëmarrje të lirë
midis qarqit të meditimeve.

3.

Lëndina e malit
e frymëmarjes së derrave
ia mësyen
shpërfilljes së vet

e na i lë provat
e ecjeve tona
deri në pakohësi!…

4.

E ku ta dija përse
kjo ecje malesh
në kujtesë
e paska edhe një shkarje,

disponimi i brishtë
sillet me pahir
deri në këtë lëndinë

për të shkundur
morrat
e lëkurës sonë…

5.

Tani
duhet të ikim
nga ky rrah
malit teposhtë e përpjetë

me revoltën tonë
nëpër duar…

6.

Kush e di
në cilin vend
pushojnë fjalët

diskursi
i ecjeve tona
e ka nga një arësye-

nuk e mundim dot
krizën e shpirtit!

PËRDITË
TË VDES NGA PAK

1.

Pse më ndave
nga mbrojtja e sinqertë
në ato gjyqe të kohës
biri im,

përditë më le
të vdes nga pak
me lot të tharë,

e askund qetësi!

2.

Të bredhë
deri te lojërat e lotëve
përtej liqenit të vetmisë

aty ku përleshem
ndonjëherë me ty
e kohën time pa ty,

brenda kthinave
të paqenura
e paramendoj me vete
fatin e pafatin,

si mund të digjesh
si mund të durosh
përafërsisht e ndjej,

apo sëmundja e jote
e zemra e viteve
kalërojnë jashtë syve të mi

deri në shkatërrim!…

3.

Kam bindjen
e ilusioneve të mia
se dënohesh me pa të drejtë
deri në përjashtim,

informatat e rrejshme
të armiqëve e serbofilëve
i bluajnë
në një mulli fjalësh,

e drejtësia
përpëlitet
sikur të vdesë

në cepat e kohës!

4.

Athua
të kanë shtyer djajtë
të veshur si engjuj

të rënkosh
për të gjallë
me duhmat e shpirtit

e të marrësh inat
me çdonjërin që të do,

të mbetesh prore
i dënuar pa ne

ashtu si unë
i dënuar pa ju
në kohën e pa kohë-

baladë përjashtimesh!…

5.

Rrepticat e vdekjes
serbo-turqia
apo vetë arabia
të padukshme i hedhin,

edhe nëpër ty
e deri në mbytjen tonë
me rrotacion,

në vorbullën e kohërave
apo në vrimën e madhe
të pafatit,

ndërsa vetë
kërkojnë të rrojnë
me lotët
e gjakun tonë-

konglomerat
i gënjeshtrave!…

6.

Kultura e feve
nuk duhet të ngritet
mbi origjinën

e nga kjo gjë
ka lëvizur tërësisht
çështja e përkufizimeve,

abstraktja është platformë
e atyre që merren
me teoritë e rrejshme
mbi ne,

prandaj unë
duhet të përpëlitem
me vitet që më dridhen
në të dy kohërat

e vetminë time t`a vras!…

7.

Ti nuk e kupton
lojën e atyre që duket
sikur të puthin,

ndoshta
kthehesh në tretdhé
i gojuar nëpër dhembjen
e pamatur,

për dikend
je apoetozë

për një tjetër
baladë e pakryer-

fortifikatë askund!…

8.

Kush guxon
të të ndajë
prej pjellës sate

e fëmijët
pa babë t`i lë
tek brenë miza hekur,

athua
demokracia direkte
qenka shpërputhje
më të vërtetën

apo ndoshta është
jetë e përkoshme
e ilusioneve!…

9.

Edhe po të marr
bjeshkët mbi kurriz
nuk ma beson
dhembjen për ty,

ti je i pari
që të bartja kalistrok
edhe nëpër ëndërra,

vdekja ime
nëpër vargje
në çdo dhjetor
më je TI!…

VIJA E DEGËDISJES

1.

Më duket
se çdo ditë ma ndryshojnë
lëndinën time të mallit,

vi në ndonjë mbrëmje
me shiun
apo dëborën e çmedurisë

nëpër truallin e betonuar
plot me mendime të kallura
apo dhembje të shpirtit

dhe e gjëj një tjetër
nga pararendja e pikëtakimit.

2.

Askush
nuk është këndej pari

pos ndonjë copë të ëndërres
të vjerrur
nëpër drizat e kohës,

gjithmonë
ato janë të befta

dalin prej kupës
së mendimeve,

papritur
ia shkrepin më tutje
dënesjes së pafund-

vija e hollë është
e dridhen
regëtimat e shpirtit!…

3.

Më largë
sa e dyta ikje
përtej liqenit të lotëve

është ikja ime
nën urën e mllefit

kur të gjithë djajt
i kam lënë
të zhytur nëpër ujë!…

4.

Se si ndjehem
nuk u intereson specieve
që ndoshta
më afrohen

të vjedhin
suferinave të fatit
si të padukshme

e kullotin
kurreshtinë e tyre
nëpër etapa,

ato nuk ngjajnë
me ditën e merzitshme
që e bluaj kohën!

5.

Edhe ashtu
nuk kemi shumë punë
në këtë mal të dhembjes,

a e dini
rrugën nuk e kam
të humbur shpresash,

por degëdisem
në fluturimin e yjeve!…

OFSHAMË SHPIRTI

Edhe dy-tre rrjeshta
sa për fund
të kësaj dhembje

të dhënë prej unit
edhe në mesin
e kapakëve të kohës,

nuk përfundon këngëtimi
as pas kësaj rreshje
të fijeve të kuptimit,

ka prap përpjekje
t`i paketojmë mendimet
në stile të ndryshme,

është fjalë e peshuar
në librin e zemrës,

e nuk mund të themi
se po ndahemi
pa këngë,

fundi merret si fillim
e çdo fillim
e ka nga një fund-

ofshamë shpirti!…

 

 

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close