Plesht apo shqiponjë?

Ndonjëherë, Natyra na jep mësimet më të mira. Nëse i japim vetes mundësinë për të vëzhguar, mund të kuptojmë shumë.

Nga njëra anë, pra, kemi pleshtin. Pleshti është e vetmja krijesë në botë që ka aftësinë të kërcejë 800 herë më lartë se lartësia e trupit të tij. Kështu që morën pleshtin dhe e mbyllën në një kuti të lartë 20 cm. Pleshti, natyrisht, filloi të bënte atë që di shumë mirë. Por, kur u përpoq të hidhej lart, goditi kokën në tavanin e kutisë dhe ajo dhembi. U përpoq për herë të dytë. I njëjti rezultat. U përpoq për herë të tretë. Përsëri e njëjta gjë. Sigurisht, sepse nuk i pëlqente aspak të dhimbte, e kufizoi kërcimin e tij në 20 cm. Pastaj morën përsëri pleshtin dhe e mbyllën në një kuti të lartë 10 cm. Për pleshtin tonë fatkeq, përsëri e njëjta gjë. Çdo përpjekje dhe dhimbje, çdo dhimbje dhe zhgënjim. Dhe përsëri, gjithçka që mund të bënte ishte të kufizonte kërcimin e tij në 10 cm këtë herë. Sidoqoftë, martirizimi i tij nuk u ndal këtu.
E morën pleshtin tonë dhe tani e mbyllën në një kuti shkrepëseje. Nuk vonoi shumë dhe e kuptoi se nuk mund të bënte përsëri atë që dinte dhe mundte, domethënë të hidhej lart. Kufizoi kërcimin e tij në lartësinë e vetëm një kutije shkrepëseje. Dhe diku këtu mbaroi tortura e tij dhe pleshti ynë u la përsëri i lirë në natyrë për të bërë gjithçka që donte dhe ishte krijuar nga natyra për të bërë. Vetëm se kurrë nuk kërceu më lart se lartësia e një kutie shkrepëseje. E mësoi mirë mësimin e tij.

Nga ana tjetër, kemi shqiponjën. Shqiponja krenare, e cila diku në të dyzetat e saj është përpara një problemi të madh për ekzistencën e saj. Në dilemë të madhe për jetën e saj. Hunda e saj është shumë e madhe dhe është kërrusur shumë drejt gojës, gjë që e pengon të hajë.
Thonjtë i janë rritur shumë, janë kthyer drejt lëkurës dhe nuk e lejojnë më të gjuajë prenë e saj. Dhe pendët janë shumë të rënda dhe nuk mund të fluturojë lehtë. Dy rrugë shpalosen para saj. Njëra është të pranojë fatin e saj, të falënderojë natyrën për ato që i ka ofruar dhe të vdesë me dinjitet. Tjetra është shumë e ndryshme dhe zakonisht atë ndjek. Me gjithë forcën e saj ngjitet në malin më të lartë, e vetme dhe e izoluar për tre muaj të tërë, 90 ditë izolim, ku përpiqet të rrimarë veten dhe të rilindë. Në fazën e parë thyen sqepin, duke e goditur me të gjithë forcën në shkëmbinj, duke injoruar dhimbjen.
Në një kohë shumë të shkurtër një kockë e re, e fortë dhe e shëndetshme do të ketë zënë vendin e sqepit së vjetër. Me të tani do të shkulë thonjtë e këmbëve, duke pritur që të tjerët të mbijnë, të rinj dhe të fortë. Dhe kur kjo të ndodhë, me thonjtë e rinj të fortë do të këpusë pendët e vjetra, të cilat e pengonin të fluturonte. Sapo të ndodhë kjo, e shëndetshme dhe e fortë, është gati për fluturimin e famshëm të rilindjes. Fluturimi i famshëm për në një jetë që do të zgjasë edhe dyzet vite të tëra. Aty ku çdo gjë kishte përfunduar, një tjetër jetë e tërë dhe mijëra çaste të lirisë dhe fuqisë absolute hapen para saj.

//Kalendari Enciklopedik Shqipëtar

 

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close