Ne të pluhurit dhe të llaçit harruam se kush ishim

shkruan Fahri Xharra

« Nëpër fytyrat tona rrëshqiti një gëzim, dhe ndër zemrat tona ngriti një fole, e një jete, e bukur e një jete të re, me dëshira të shumta, po buzëqesh ne lulëzim « -kështu kisha nxënë nga Migjeni t’i gëzohem fitores ,fitores së madhe .
Ishte koha kur ne kërkonim dhe bukur gjatë ndër shekuj : Pak dritë! Pak dritë, o shok, o vëlla.  Të lutem, pak dritë në këtë natë kur shpirti vuan , kur të dhëmb dhe e di se  ç’të dhemb e ku të dhemb ;  kur urrenim dhe e dinim se ç ‘urrenim,  kur donim dhe dinim se ç ‘donim : Ishte drita , ishte dielli , ishte dija që na mungonte me shekuj .
Askush  nuk na njihte , as ata që përpara nesh loznin nuk na njihnin  .Po pse ? Errësira i kishte ndryshkur shekujt dhe ata edhe pse na njihnin  loznin për hesapin e tyre e në për hesapin tonë . Ne ishim të pluhurit dhe llaçit dhe telashet tona  shpresonim që na i dinte vetëm zoti.
Ndoshta na  kishin hallin apostujt e mëshirës dhe te dashurisë… Ndoshta, ndoshta…
« Oh! ta kisha pishën të madhe edhe të ndezur! Me flakën e pishës në qiellin e natës  ta shkruejsha kushtrimin »-kishte nga ata që e kërkonin  por shpejtë digjeshin si mizat e natës rreth dritës së qiriut .
Por sidoqoftë edhe pse atëherë gjithkush  i kishte  punët dhe telashet e veta, ashtu edhe ne : dhe pse  shumë herët kishim fillua me shikua punët tona  . Edhe pse ecnim nga dalë edhe pse shikonim djathtas e majtas , edhe pse buza nuk na qeshte kurrë, por gjithnjë ecnim deri sa të mbërrinim në cakun tonë. Ishte vështirë ; tradhti pas tradhtie ,pluhur pas pluhuri që të zinte frymën , llaç pas llaçi  ku ngeleshin këmbët deri në gjunjë, por ne  ishim te llaçit, të pluhurit, të urisë, të territ, të pa dijes dhe ..
Askush nuk na njihte , ndoshta edhe na njihnin por ne e kishim famën e keqe ,dhe ngurronin të na ndihmonin.
Dergjeshim  n ‘errësire pa gjumë dhe pa dritë… Askush s’na dëgjonte , çirreshim  kot më kot, nata ishte e shurdhër , e  shurdha nuk ka jehonë.
Ne ishim të llaçit dhe shtëpitë nga llaçi i kishim , ne ishim të pluhurit edhe me bukën tonë pluhurin e kishim mëlmesë. Ne ishim në terr…..
Kur gjeli këndon  thonë se asht drita afër , – Gjel, rren a s’rren? cila asht fjala e jote?
Kur ti këndon thonë se asht afër drita…  Por ne s’ i besonim fjalëve të botës……
…Dhe dallëndyshja erdhi… Si shpirt n ‘ ekstazë, ne hovin e shenjt u shtri, me qiellin rroket, me diellin puthet,  dridhen krahët në hare~ mandej poshtë vërsulet  tue dhurue me cicërim përshëndetje një mijë.
…Dhe vesa shkëlqen… Ne një pike t` argjendtë pasqyrohet jeta , tërheqëse si ëndrra dhe si vizatimi ndër orët e hyjnimit, kur shpërthen agimi e rrezet e arta rrëshqasin ndër fleta. »

Dhe një ditë nëpër fytyrat tona  vezulloi gëzimi , filloi një jetë e re, por ne e harruam, shpejtë e harruam që ishim të llaçit e pluhurit .
Zoti e bëftë mirë për ne ! : “Nëse sot flasin profetët e rremë , nesër ka turbullira dhe gjak”.. (A. Sh.)

Fahri Xharra & Migjeni

Comments are closed.

%d bloggers like this:

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close